Spitfire HF Mk.VI (HF VI)

Była to wysokościowa wersja powstała na bazie płatowca Mk.V, w którym wprowadzono liczne zmiany w konstrukcji środkowej części kadłuba. Zmiany te oraz zastosowanie wysokościowego silnika Merlin 47 z odpowiednią sprężarką systemu Marshalla, wtłaczającą powietrze do ciśnieniowej (uszczelnionej) kabiny pilota umożliwiły lot samolotu i skuteczną pracę pilota na dużych wysokościach, niedostępnych dla poprzednich wersji. Także zmiany w aerodynamice i konstrukcji płatowca, jak zwiększenie rozpiętości skrzydeł i użycie czteropłatowego śmigła przyczyniły się do skutecznego zwalczania wysokościowych samolotów zwiadowczych jak np Ju86R. Charakterystyczne dla tej wersji była osłona kabiny otwierana na bok, a także brak drzwiczek, co utrudniało pilotowi zajmowanie miejsca w kabinie. W sumie wyprodukowano 100 maszyn tej wersji.

Spitfire HF i F Mk.VII (HF VII i F VII)

Była to następna wersja wysokościowa z kabiną ciśnieniową lecz z silnikiem o większej mocy (Merlin 71 lub 61, czy też 64), co wymagało zmiany łoża i zmiany sylwetki samolotu przez wydłużenie nosowej części kadłuba. Umieszczono w tej wersji symetrycznie umieszczone chłodnice tunelowe oraz wciągane w locie kółko ogonowe. Samoloty te, wyprodukowane w ilości 140 egzemplarzy, służyły jeszcze w RAFie do 1947 roku.

Spitfire PR Mk.VII (PR VII) lub typ G Była to uzbrojona wersja rozpoznania fotograficznego, wywodząca się z wersji Mk.V, otrzymana poprzez modyfikację już wyprodukowanych egzemplarzy w jednostkach. Była pozbawiona części urządzeń radiowych. Kształtem nie różniła się od pokrewnej wersji PR Mk.IV (Photo Reconnaisance). Spitfire Mk.VIII Płatowiec o tej samej, w zasadzie, konstrukcji co Spitfire Mk.VII, lecz bez kabiny ciśnieniowej.Był on przeznaczony do wykonywania zadań bojowych na małych wysokościach. Zastosowane opancerzenie ważyło 90 kg. Wersję tę zaczęto projektować wcześniej niż Mk. IX, lecz ukończono ją później. Priorytetu w produkcji nie otrzymała z powodu słabszych właściwości niż ta druga. Wytworzono tylko 1658 egzemplarzy. Spitfire F, HF, LF Mk.IX (F IX, HF IX, LF IX)

Zdjęcie Spitfire'a Samoloty tej wersji były bazowane na wersji Mk. V, lecz wyposażono je w mocniejsze silniki (wzmocniono przy tym łoże silnika) oraz wzmocniony tył kadłuba. Płatowce tej wersji otrzymywano poprzez wprowadzenie nieskomplikowanych zmian produkcyjnych bezpośrednio na liniach montażowych, a także poprzez przebudowę pewnej liczby gotowych egzemplarzy. Zdjęcie Spitfire'a Masa zamontowanego opancerzenia wynosiła 91kg.
Produkowano także wariant dwumiejscowy służący do szybkiego szkolenia O.T (Operational Training). Ogółem wyprodukowano 5665 egzemplarzy, z czego 1255 w wersji podstawowej F Mk.IX oraz odmian: 400 szt. HF IX (wysokościowej), i 4010 sztuk LF Mk. IX przeznaczonej do działań na niewielkich wysokościach. Spitfire PR Mk.X (PR X)

Wersja rozpoznawcza powstała na bazie Mk. XI. Różniła się tylko silnikiem (Merlin 77), zwiększoną pojemnością zbiorników z paliwem oraz ciśnieniową kabiną. Wyprodukowano 16 sztuk. Spitfire PR Mk.XI (PR XI = PR 11)

Zdjęcie Spitfire'a Wersja tropikalna nieuzbrojonego rozpoznania fotograficznego. Płatowiec ten oparty był na wersji Mk. IX. Posiadała ona znaczny zasięg (dodatkowe zbiorniki z paliwem w skrzydłach) i dużą prędkość maksymalną (664 km/h na wys. 7 tyś metrów) i przelotową (632km/h na wys. 9,5 tyś. metrów). Dzięki temu płatowiec ten nadawał się bardzo dobrze do zadań rozpoznawczych, nawet głęboko na zapleczu nieprzyjaciela. Ogółem wyprodukowano 471 egzemplarzy tej wersji. Spitfire F Mk.XII (F XII)

Pierwsza, liniowa wersja Spitfire'a wyposażona w silniki Griffon III lub IV. Uzyskano ją modyfikując już na liniach produkcyjnych egzemplarze wersji Mk. IX i Mk VII. Stąd część samolotów tej wersji miała kółko ogonowe stałe, a część chowane. Wyprodukowano 100 egzemplarzy samolotów tej wersji. Powstał także wariant morski tej wersji Seafire XV (F XV, później F 15). Posiadały one składane skrzydła, które umożliwiały im stacjonowanie na lotniskowcach. Spitfire PR Mk. XIII (PR XII)

Powstała w liczbie 18 (lub 26) sztuk. Była rozwinięciem koncepcji samolotu rozpoznawczego Spitfire PR Mk. VII z silnikiem Merlin 32. Wersja ta była przeznaczona do działań na małych wysokościach. Spitfire F, FR Mk. XIV (F XIV, FR XIV = F14, FR 14)

Wielkoseryjna wersja Spitfire z silnikiem Griffon 65 lub 66 napędzanym przez pięciopłatowe śmigło. Konstrukcje tą oparto na wersji Mk. VII. Różniła się od swego pierwowzoru głównie dłuższym nosem i nowym obrysem statecznika i steru pionowego. Niektóre egzemplarze miały kroplową osłonę kabiny. Samoloty te wykazały dużą skuteczność przy niszczeniu bomb latających V-1. W sumie wyprodukowano 957 maszyn tej wersji. Pozostawały one w eksploatacji do 1955 roku.

Autor: Miron Kobelski na podstawie TBiU.

Komentarze (0) >>